Café Ot en Sien

Als de zon scheen zaten ze het liefst buiten op de dijk maar binnen was het knus en je werd er sneller met rust gelaten als je duidelijk uitstraalde dat je geen behoefte had aan ongevraagde aandacht. De inrichting was zoals zoveel bruine kroegen in Amsterdam, veel versleten houten tafels en dito stoelen en een smoezelig okerkleurig plafond, verkleurd door de rook, blikken reclameplaten voor bier aan de muur en gedempte verlichting door lampen met bleek opaak glas. De houten lambrisering langs de muren was donkerrood geverfd, er was het nodige koper en natuurlijke de eeuwige mateloos irritante fruitautomaten achter in de hoek. Het waren ook altijd dezelfde figuren die zich daarop uitleefden en er klappen op gaven en luid vloekten als het automaat een gat had geslagen in hun budget dat voor bier was bedoeld. Kenmerkend voor café Ot en Sien waren de vele platen aan de muur uit de gelijknamige kinderboekenserie waarnaar de kroeg was vernoemd. Ook hing er een origineel aap-noot-mies leesplankje en enkele verkleurde platen met boerderij taferelen. De kinderboekenserie was overigens niet zo onschuldig als op het eerste gezicht leek. Veel teksten kregen een andere lading als je er met volwassen ogen naar keek. De avonturen van de twee kinderen werden dan van een andere aard als ze elkaar gingen ontdekken of uitkleden en dan door het gat in de heg naar een andere wereld kropen. Dat was duidelijk een metafoor. De drie vriendinnen lazen de serie graag en fantaseerden hoe Ot er uit zou zien als twintiger, als een stoere tuinman, een blozende boerenjongen of eerder een lekkere vent in uniform.

« top « » volgende »